DM CoP

Wednesday, May 25, 2005

Breakthrough in Diabetes Treatment

exercise

เมื่อวันที่ ๒๔ พฤษภาคม ๒๕๔๘ ศาสตราจารย์นายแพทย์วิจารณ์ พานิช กรุณาแนะนำให้ไปอ่านบทบรรณาธิการของ The Nation ฉบับวันที่ ๒๑ พฤษภาคม ๒๕๔๘ บอกว่าเขียนได้ดีมาก ดิฉันค้นจาก http://www.nationmultimedia.com พบบทบรรณาธิการนี้ชื่อ Breakthrough in diabetes treatment ซึ่งชี้ให้เห็นถึงความเป็นจริงในการรักษาผู้ป่วยเบาหวาน ว่าแม้วิทยาศาสตร์การแพทย์จะเจริญก้าวหน้าเพียงใด จะมีวิธีการรักษาใหม่ๆ ออกมาอย่างไร แต่ก็สู้ไม่ได้กับ “healthy lifestyle” โดยเฉพาะในเรื่องอาหารและการออกกำลังกาย ดิฉันได้คัดลอกบทบรรณาธิการนี้มาลงไว้ด้วยแล้ว ดิฉันเคยอ่านบทความของ Zimmet และคณะ (๒๐๐๓) ซึ่งกล่าวถึงงานวิจัยเชิงทดลองทั้งในสหรัฐอเมริกา ฟินแลนด์ จีน ก็ยืนยันเช่นกันว่าการปรับเปลี่ยนแบบแผนชีวิตของผู้ที่มี IGT สามารถลดโอกาสเกิดโรคเบาหวานชนิดที่ ๒ ได้มากกว่าการใช้ยา (Zimmet P, Shaw J, Alberti KG. Preventing type 2 diabetes and the dysmetabolic syndrome in the real world: a realistic view. Diabetic Medicine 2003; 20: 693-702.)
ข้อมูลข้างต้นเป็นของต่างประเทศ สมาชิกท่านใดรู้ข้อมูลของไทยหรือมีผลงานในการช่วยให้ผู้ที่มีความเสี่ยงหรือ
ผู้ที่เป็นเบาหวานแล้วปรับเปลี่ยนแบบแผนชีวิตได้สำเร็จ เชิญเล่าให้พวกเรารู้บ้าง ดิฉันยังประทับใจเรื่องเล่าของโรงพยาบาลระโนด (ถ้าจำไม่ผิด) ในงานตลาดนัดความรู้ฯ ที่ผู้ป่วยด้วยกันหาทางให้เพื่อนออกกำลัง โดยวิ่งคนละ ๑ กิโลเมตรแล้วมาพบกันพอดี วิ่งไป-วิ่งกลับก็ได้คนละ ๒ กิโลเมตรแล้ว นับเป็นกุศโลบายที่น่าชื่นชมนะคะ

วัลลา ตันตโยทัย
๒๕ พฤษภาคม ๒๕๔๘

The Nation

EDITORIAL: Breakthrough in diabetes treatment

Published on May 21, 2005


Medical science extends new hope for sufferers, but doctors emphasise that nothing still beats a healthy lifestyle

Treatment for a chronic condition is never particularly pleasant. But the course of medication required by sufferers of diabetes is more onerous than most, necessitating daily injections of insulin.

The patient must either have his or her own supply of the hormone and hypodermic needles or never stray too far from an injecting centre. To skip treatment too often is to risk early death from stroke, heart attack or kidney failure, as well as blindness and loss of limb.

Recent years have seen a number of advancements in the treatment of diabetes, the most recent coming earlier this week from different parts of the world – America and Australia.

In the United States, scientists said they had been able to encourage adult liver cells to produce insulin – normally the role of islet cells in the pancreas. The breakthrough holds much promise, because people with diabetes have been cured in the past with transplants of islet cells. The problem is that donor islet cells are scarce, and so Wednesday’s announcement raises the possibility of using a person’s own liver cells instead of waiting for a hard-to-come-by cadaver donor, as well as negating the need for lifelong immune suppression.

The doctors were at pains to say a treatment based on such tissue-engineering is still a long way off. It would also no doubt be very expensive, at least initially.

The news from Australia was perhaps more encouraging and definitely much more low tech. In what it claimed was a world first, a Sydney hospital reported that it had managed to reverse the severity of type-2 diabetes, the most common form, in obese patients through exercise rather than medication.

The research team from Concord Hospital’s Department of Endocrinology and Metabolism said they found that 330 minutes of exercise a week, supervised by doctors, lowered blood pressure and cholesterol levels to normal levels in sufferers.

More importantly, it led to a level of blood-glucose control equivalent to starting insulin therapy. The patients participating in the trial saw their medication cut by half on average; some, however, managed to stop insulin therapy and other medication altogether.

The implications of such findings aren’t small. At least 177 million people worldwide suffer from diabetes; a figure that is likely to more than double by 2030. Of the current sufferers, around 4 million will die this year because of complications related to the disease.

The economic costs are substantial too, accounting for 2.5 per cent to 15 per cent of national healthcare budgets, depending on local diabetes prevalence and the sophistication of the treatments available. And the costs from lost production may be as much as five times the direct healthcare costs.

In the past, type-2 diabetes was considered a rich-country “lifestyle” disease, because it invariably struck elderly, overweight and inactive people in the West. That is no longer the case. Three of the top four countries for the disease now are developing nations: India, China and Indonesia.

To combat diabetes effectively, public-health officials must come up with a comprehensive plan of action to tackle the obesity epidemic, which contributes to the rising trend of diabetes and other degenerative diseases. The causes of the obesity epidemic are manifold, starting with our genetic make-up – we are programmed to like calorie-rich foods – and include economic development, higher incomes, shifting diets, globalisation and a range of changes in the nature of work and leisure.

In the past, there was a tendency to treat obesity as an issue of individual responsibility. Only recently have developing countries, including Thailand, acknowledged the role of public policy in the fight against the epidemic.

The increase in type-2 diabetes in developing countries is particularly worrisome because the traditional ways of treating diabetes are so costly that the spread of the disease has the potential to overwhelm healthcare services in developing countries. The news then that something as simple as an exercise regimen could replace insulin injections is extremely encouraging.

It should also underscore what we are told on an almost daily basis by doctors: get back to a healthy diet and exercise regularly. There is simply no alternative for it.

Our modern world spawns modern ailments and modern treatments alike. But no fancy pill, no cutting-edge surgery, no genetic breakthrough can compete with living a healthy lifestyle.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home